Vakantie…?! deel 3

‘S middags eten we weer apart. Ik zit in het restaurant van het resort en kijk om me heen. Overal gezinnen met kinderen die gezellig samen eten. Kinderen blij en niet ziek. Van binnen voel ik een soort boosheid op komen. Het lijkt wel alsof het ons niet is gegund. Ik negeer het gevoel. Als een robot eet ik mijn bord leeg en ga vervolgens terug naar de kamer.

Yara slaapt veel en als ze wakker is lijkt ze al iets op te knappen. Helaas is dat voor korte duur en aan het einde van de middag heeft ze over de 39 graden koorts en ik begin me nu toch echt zorgen te maken. Uiteindelijk bel ik de receptie en toevallig is er nu een kinderarts op het resort. Binnen een uur kunnen we met haar mee. Het is wel een stukje rijden naar de kliniek en Yara hangt in mn armen op de achterbank. Iets wat ik normaal nooit zou doen zonder maxi-cosi, maar nood breekt wet. De Grieken lijken er zich ook niet druk om te maken.

Eenmaal aangekomen bij haar praktijk controleert ze Yara. Ze heeft een virale infectie en gelukkig geen longontsteking. We krijgen medicijnen en moeten haar iedere drie uur checken op koorts.

We mogen een fors bedrag afrekenen en worden teruggebracht naar het resort. Yara hangt nog steeds als een slappe vaatdoek in mijn armen. Om en om gaan we eten en als kers op de taart krijgen man-lief en ik ook nog woorden. We zijn allebei ook zó moe. We gingen hier al uitgeput naartoe en dit heeft het alleen nog maar erger gemaakt. De muren van de hotelkamer komen op ons af en we kunnen geen baby-gehuil meer horen. Tja, dan vecht je helaas elkaar maar de tent (hotelkamer) uit. Wat een gezelligheid.

Na een korte nacht is Yara d’r koorts gelukkig gezakt. Van de arts mochten we weer heel kort naar buiten als ze een paar uur koortsvrij zou zijn. In de middag gaan we dan ook met z’n drieën lunchen. Yara is nog heel moe maar houdt zich rustig in de kinderwagen. Ze kijkt alweer wat vrolijker om zich heen en af en toe is ze lekker aan het brabbelen.

Op dat moment leef ik nog volledig op de automatische piloot. Alsof ik niet op de wereld ben. Een tijdje later komt dit besef pas en begin ik weer te langzaam dingen te voelen. Mijn man voelt dit haarfijn aan en vraagt aan me hoe het met me is. Op dat moment komt alle emotie los en barst ik in huilen uit. Hij slaat een arm om me heen en zegt me dat het goed komt. ‘Ik wil naar huis, ik ga Neckermann bellen om te kijken of we kunnen omboeken. Ik wil hier niet meer zijn.’ Alle ellende komt er op dat moment uit en er valt een last van mijn schouders af.

Hij kijkt me aan en schud zijn hoofd. ‘We blijven. We gaan er met zijn drieën het beste van maken. We gaan ervoor zorgen dat Yara goed uitgerust is zodat we weer met z’n drieën op pad kunnen.’ Ik besef me dat hij gelijk heeft en probeer de knop om te zetten. Al die tijd heb ik niks willen voelen en alle negatieve gedachten weggedrukt. Ik herken dit weer van vlak na mijn bevalling, alleen dit keer is het milder en besef ik het me vrijwel meteen. Door dit besef kan ik het veranderen en langzaamaan verdwijnt die robot dan weer.

De dagen die volgen zijn nog steeds erg zwaar. Yara is constant moe en huilerig. Ze wil niet alleen zijn en haar op bed leggen is een constant gevecht. De terugvlucht gaat gelukkig wel heel goed en Yara slaapt lekker. Toch nog een positieve afsluiter van een nare vakantie!


Deel drie heeft even op zich laten wachten. Ik was er een paar dagen geleden al aan begonnen, maar kreeg niks op papier. Iedere dag heb ik opnieuw een poging gewaagd en steeds lukte het niet. Waarom? Mijn gevoel stond uit en de robot-stand stond aan. Alle creativiteit is dan opeens weg.

Nu ik aan heel de vakantie terugdenk kan ik er de ‘lol’ wel van inzien. Althans, lol is een groot woord. Maar meer de ironie. De vakantie past ergens ook wel weer bij de situatie waar ik nu inzit. De afgelopen twee jaar zijn we door een rollercoaster gegaan en niets ging zoals het ‘hoort’. Deze vakantie dus ook niet. Ooit komt er vast een omslagpunt en kunnen we weer wat rustigere jaren hebben.

Waar ik wel heel trots op ben is dat we deze vakantie hebben gedaan. Mijn man en ik zijn allebei geen grote fan van het vliegen en met een baby van 6,5 maand oud is het al helemaal een uitdaging. Toen we de vakantie boekten wist ik niet dat ik depressief was. Als ik nog in dat diepe donkere dal had gezeten, dan was ik echt niet op die vlucht gestapt. Toch hebben we samen de gehele vakantie doorstaan en dat zonder echtscheiding ;-). Het is niet zonder slag of stoot gegaan, maar ik kan zeggen dat we er sterker zijn uitgekomen als gezin!

Door het bloggen kan ik alle gebeurtenissen beter verwerken. Ik merk ook dat ik daardoor meer in mijn gevoel kom en dat is voor mij echt noodzakelijk. Ik ben er wel achter dat die robot-stand niet bij mij past en dat ik er diep ongelukkig van word.

We hebben inmiddels het ‘normale’ leven weer opgepakt en Yara voelt zich al wat beter. Peter en ik hoeven niet meer te vechten om een klein stukje matras en slapen weer heerlijk in ons eigen (1.60m :-)) bed. Je eigen bed is toch altijd het fijnste.

Home sweet home! ♥

3 thoughts on “Vakantie…?! deel 3

  1. I blog quite often and I seriously thank you for your content. Your article has truly peaked my interest. I will book mark your site and keep checking for new details about once per week. I opted in for your RSS feed as well.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *