Vakantie…?! deel 2

Licht vermoeid worden we wakker. Er is alleen een 1.20m bed op de kamer en dit vergt wat uitdaging met het vinden van een geschikte slaaphouding als je thuis een 1.60m hebt. ‘Heb jij ook slecht geslapen?’ Ik hoor hem iets murmelen wat bevestigend klinkt. Mijn keel doet zeer en ik voel een droge hoest. Volgens mij komt dit door de airco op de kamer. Nou ja, dat overleven we ook wel weer.

Yara is wakker en klinkt ook verkouden. Dit was ze al voordat we hierheen gingen, dus dat verbaast me niks. We geven haar de fles en maken ons klaar voor het ontbijt. Na het ontbijt besluiten we de omgeving een beetje te verkennen en Yara slaapt tussendoor lekker in de kinderwagen.

‘S middags ploffen we neer op het terras van het hotel. Het is een mooie groene omgeving en we komen allebei op dat moment echt tot rust. Yara ligt weer tevreden in de kinderwagen te slapen. Als dit geen vakantie is!

De volgende dag schijnt de zon volop en besluiten we bij het zwembad te gaan relaxen. Eindelijk, lekker zonnen! Yara neem ik op mijn arm mee het zwembad in. Alleen haar beentjes raken het water. Ze is niet echt in een goed humeur, maar laat het toch toe. Daarna valt ze, met veel moeite, kort in slaap onder de parasol.

Aan het einde van de middag is Yara echt niet meer te genieten. Ze wil niet slapen, niet eten, niet spelen. Alleen maar opgetild worden. Tijdens het eten zit ze in de kinderwagen en begint om de paar minuten te huilen. We eten snel ons diner op en gaan naar de kamer om haar op bed te leggen. Ook hier is ze het niet mee eens en na 30 minuten huilen en troosten valt ze oververmoeid in slaap. Wij halen vervolgens om en om een drankje bij de bar, zodat we toch nog een beetje het vakantie-gevoel hebben.

Na een tijd wordt ze weer wakker en begint te huilen. Dit is niks voor haar, ze slaapt eigenlijk altijd door. Ik voel aan haar hoofdje en meteen weet ik hoe laat het is. Ze heeft koorts. Ze hoest haar longen uit haar lijfje en ook haar neus zit weer helemaal vol. Het is zó zielig. We doen alles wat we op dat moment voor haar kunnen doen en snel daarna valt ze weer in slaap. Hopelijk is ze morgen wat opgeknapt.

De volgende ochtend klinkt ze nog slechter en ook haar temperatuur is bijna een graad hoger. Ze hangt slap in mijn armen en wil niet neergelegd worden. Mijn hart breekt. Kon ik het maar overnemen van haar.

Snel maken mijn man en ik een plan de campagne. ‘Als jij nu eerst ontbijt, dan ga ik erna en wisselen we de rest van de dag af.’ Ik knik en zeg dat het een goed idee is. Heel diep van binnen voel ik het Depressie-monster weer opkomen. Situaties zoals deze voeden dat monster. Ik negeer het gevoel en ga in de overlevingsstand richting het ontbijt. Mijn dochter is het belangrijkste. Als zij maar beter wordt.

Bij de receptie vraag ik voor de zekerheid of er een arts is, mocht het nodig zijn. Er is een arts op het hotel en die wil Yara wel nakijken, maar ze is geen kinderarts. Yara moet eigenlijk door een kinderarts worden gezien. Ik bedank haar voor de informatie en ga terug naar de kamer. Voor nu is het zien van de arts niet nodig. Hopelijk knapt ze snel op en kunnen we genieten van onze vakantie.

(To be continued)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *