Vakantie…?! deel 1

‘Hebben we nou alles?’ Nog één laatste keer ga ik het in mijn hoofd na. Luiers, voeding, kleertjes, speentjes. Ik denk het wel. Eerlijk gezegd kan ik niet eens meer nadenken. Koffers inpakken heb ik altijd al vreselijk gevonden. Het helpt dan ook niet dat ik nu moet nadenken voor dit kleine meisje. En wat heeft zij veel spullen!

Bedenkelijk kijk ik naar de twee koffers en de kinderwagentas. Toch maar even op de weegschaal zetten. Eindstand: man-lief zijn koffer 5kg te licht, mijn koffer 4kg te zwaar en de kinderwagen 7kg te zwaar. Mijn hemel.

Achter me hoor ik de “ik-zei-het-je-toch” opmerkingen over het op vakantie gaan met het vliegtuig. Ik negeer het. Snel nog even wat kilotjes overbrengen naar man-lief zijn koffer en daarna gaan we maar. Hopen dat ze niet gaan klagen over Yara haar kinderwagen. Nou ja, we zien het wel. Voor nu: let it go.

Bij aankomst op de luchthaven gaat Yara bij mij in de draagzak. Gelukkig maakt ze hier geen probleem van en hangt heerlijk om zich heen te kijken. Ik kom eindelijk wat tot rust. Wie er helemaal niet rustig is, en dit ook uitstraalt, is mijn wederhelft. Hij heeft vliegangst en raakt overprikkeld van Yara als ze lang huilt. Dan heeft hij ook nog een depressieve vrouw naast zich die daarnaast bang is dat haar oren pijn gaan doen tijdens de landing. Waar zijn we aan begonnen…

We hadden afgesproken dat ik Yara op schoot zou nemen zodat Peter zijn gedachten kon verzetten tijdens de vlucht. Yara begint wat te jengelen tijdens het stijgen omdat ze gewoon niet stil kan zitten. Daarna valt ze heerlijk in slaap en kunnen we allebei even ademhalen. Maar niet voor lang.

Yara wordt al gauw weer wakker en is het nergens mee eens. Naast Peter zit een gezin met twee kinderen die vreselijk druk zijn. Gillen, schoppen tegen stoelen en vooral niet stil zitten. De stewardess waarschuwt twee keer dat ze moeten blijven zitten in verband met zuurstofmaskers maar blijkbaar vinden de ouders dit niet belangrijk. Ik voel Peter zijn angst en ergernis en op dat moment komen mijn angsten ook omhoog. Yara voelt dit uiteraard en begint het op een brullen te zetten (zou ik ook doen).

De mevrouw voor ons steekt haar hoofd over de stoel en kijkt me bedenkelijk aan. Of ze nou medelijden met Yara heeft, of dat ze het gehuil nou wegkijkt, ik heb geen idee. Ik probeer maar vriendelijk naar haar te lachen maar mijn gezicht spreekt boekdelen. We worden allebei erg onrustig van alles en ook mijn paniek slaat nu echt toe.

‘Opstaan, ik ga met haar lopen. Dit schiet niet op’. Ik vlieg over de stoelen met mijn, nog steeds, huilende baby. Gelukkig zitten we helemaal achterin zodat ik bij de toiletten kan gaan staan. Yara is inmiddels oververmoeid en kan haar slaap niet vatten. Sta ik daar, huilende baby, pijn in mijn rug van het dragen en buikpijn tot the max. Denk aan de therapie. Je kan dit. Je hebt voor zwaardere uitdagingen gestaan..

Na een tijdje trekt mijn rug het echt niet meer en ik moet een momentje tot rust komen. Even ademhalen. Peter lijkt wat gekalmeerd en neemt Yara over. Die vind het heerlijk bij haar vader en ik besluit even een adempauze te nemen. Hier zit ik dan, op een stinkend, krap vliegtuig toilet mijn ademhalingsoefeningen te doen. Maar eindelijk kan ik na een tijdje weer tot mezelf komen.

We moeten nog een klein uurtje en ik besluit een carrière switch te maken als Vliegtuig-toilet Portier. ‘Ja hoor mevrouw, deze is nog vrij!’ ‘Leuk hè meneer, het vliegen. Ja enig!’ ‘Met de baby gaat het goed hoor, dank u.’ Ach, ik heb aanspraak en hoef even niet op Yara te letten.

Het dalen gaat gelukkig goed omdat ik mijn oren kon klaren. Wat een opluchting! Ik ging namelijk al verkouden het vliegtuig in en een paar jaar geleden is dat niet goed gegaan. De angst voor oorpijn is altijd gebleven. Yara lijkt ook geen last te hebben maar ze is het wel goed zat. Ze heeft heel de vlucht geen oog meer dicht gedaan.

Als het vliegtuig eindelijk aan de grond staat komt er een ontlading. ‘Je hebt het goed gedaan, schat!’ Ik sla mijn arm om man-lief heen. Hij heeft het toch maar mooi gedaan ondanks zijn vliegangst! We zijn op Kreta!

Yara mag weer in de draagzak en de rit naar het hotel verloopt soepel. Ze ligt lekker te slapen en we kunnen haar zo in haar babybedje leggen. Nu kan onze langverwachte, en noodzakelijke vakantie dan toch écht beginnen.

Helaas loopt dit iets anders dan gepland…

(To be continued)

4 thoughts on “Vakantie…?! deel 1

  1. De eerste hobbel jullie overwonnen en ik zou zo graag willen typen… Laat het echte genieten nu maar beginnen maar aan je laatste zin te lezen gaat het zonnetje nog niet gelijk schijnen.

    Hoop dat jullie uit eindelijk toch nog een fijne vakantie hebben.

    1. Dat was zeker een aardige hobbel! Mogen we ook trots op zijn.

      Het zonnetje schijnt inderdaad nog niet meteen (de echte zon gelukkig wel, 30 graden gemiddeld! ;-)). Bedankt voor je reactie! Wordt vervolgd… 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *