Over mij

Mijn naam is Irina en ik ben 26 jaar. Op vrijdag 13 oktober 2017 (ja, echt 😉) ben ik getrouwd met de liefde van mijn leven: Peter. Op dat moment was ik bijna 36 weken zwanger van onze prachtige dochter Yara. Met zijn drieën wonen we in een appartement en naast het mama-zijn werk ik 32 uur per week als Fraudeonderzoeker voor een verzekeraar.

Ik ben een vrolijk, optimistisch persoon met een eigenwijs karakter. Daarnaast ben ik een echte doorzetter en sta altijd open voor een gezellig kletspraatje. Maar ik ben ook extreem perfectionistisch en hard naar mezelf toe. Me, myself and I zijn niet altijd goede vriendjes, zeg maar. Ook ben ik vroeger veel gepest om mijn uiterlijk en daardoor heb ik de nodige eet-issues en zelfbeeld-problemen gehad.

Robot-modus

Er zijn in die 26 jaren veel dingen gebeurd. Ik ben geen goede prater (lees: binnenvetter) en durfde nooit mijn gevoel en emotie te tonen. Niet naar buitenwereld, maar vooral ook niet naar mezelf. Het gevolg was dat ik in een ‘robot-modus’ zat die altijd maar doorging.

Lekker makkelijk, dat wel. Als robot hoef je niet te voelen en hoef je niet te luisteren naar je lijf. Je programmeert en je bent klaar. Accu af en toe even opladen, niets meer aan doen.

Dit ging mij uiteindelijk opbreken. Ongeveer een jaar voor mijn zwangerschap merkte ik al dat ik ‘op’ begon te raken. De accu was steeds sneller leeg en ook de powerbanks raakten op. Het (her)programmeren ging moeizaam. Veranderingen, en die waren er volop in die tijd, kon ik moeilijk verdragen.

Toen ik zwanger raakte kwamen de hormonen, de lichamelijke en geestelijke veranderingen en alle onzekerheden die je er gratis bij krijgt. En toen hield de robot er toch écht mee op. De accu was overleden en de harde schijf was oververhit. Engine down. 

Boem. Daar landde ik terug op aarde. Moe, zwanger én depressief.

Het begin van de rest van mijn leven.

Eigenwijze Mama

Met Eigenwijze Mama wil ik jullie meenemen in mijn strijd tegen de depressie. Met mijn blog hoop ik mensen die hetzelfde meemaken te motiveren om door te gaan. Ook al is de strijd ontzettend zwaar en is het constant keihard vallen en opstaan, ooit komt het goed. Echt waar!

Daarnaast wil ik ook meer openheid creëren over deze ziekte en hoe het je leven (en die van de omgeving) kan beïnvloeden. Ik heb gemerkt dat er een taboe heerst over het hebben van een depressie. Naar mijn mening is dit nergens voor nodig, het kan iedereen overkomen. Wij zijn toch allemaal maar een mens?! Tijd om open kaart te spelen.

Al een lange tijd wilde ik een blog beginnen. Ik had alleen geen idee waarover. Schrijven is altijd een passie van me geweest en een blog voelt voor mij lekker laagdrempelig. En juist nu in deze heftige periode van mijn leven, heb ik genoeg inspiratie en motivatie om mijn blog te beginnen.

Een geluk bij een ongeluk. 🙂