Mijn depressie

In maart 2018 ben ik gediagnosticeerd met een depressie en een paniekstoornis. Naast mijn depressie had ik allerlei angsten ontwikkeld die mij in de weg stonden om mijn leven te leiden.

Toen ik uiteindelijk durfde te accepteren dat ik depressief was werd er voor mij veel duidelijk. Tijdens mijn zwangerschap heb ik mezelf ook constant depressief gevoeld. Ik kon nergens van genieten, was overal bang voor en had onwijze woede aanvallen. Dit alles schoof ik, heel simpel, op de hormonen af. Zwanger zijn vond ik daardoor vreselijk. Ik kan oprecht zeggen dat ik geen enkel moment van mijn zwangerschap heb genoten. Doordat ik zo extreem veranderde ging ik steeds verder van mezelf en mijn omgeving af staan. Ondanks dat ik negen maanden constant samen was met een klein meisje in mijn buik, was dit de meest eenzame periode in mijn leven.

Na de geboorte van Yara heb ik mijn gevoel compleet afgesloten. Tijdens mijn kraamtijd heb ik dan ook amper gehuild. De gebroken nachten, de onzekerheid, het vele kraambezoek, problemen met de borstvoeding en daarna flesvoeding, ik onderging het met weinig tot geen gevoel. Zelfs het gevoel naar Yara was er niet. Hier heb ik mij heel lang schuldig over gevoeld, maar ik weet nu dat ik op dat moment die overlevingsstand nodig had om voor haar te kunnen zorgen.

Inmiddels had ik een angst ontwikkeld voor haar gehuil. Ik durfde daarom vaak niet (alleen) de deur uit met haar.

Wat nou als ze het op een krijsen zet in de supermarkt? Dan kijken mensen naar me en vinden ze me een slechte moeder. Ik kan niet eens mijn eigen baby stil krijgen. Zie je nou wel, ik ben een slechte moeder. 

Deze gedachten gingen iedere dag door mijn hoofd. Ik was bezig met een zelfvernietigingsproces.

En zo raakte ik langzaam in een isolement, zonder dat ik het zelf door had. Afspreken met familie/vrienden etc. was een strijd met mezelf. Iedereen wilde mij (en Yara) graag zien, maar ik had de energie gewoon niet. Uiteindelijk gaf ik bijna altijd toe om toch af te spreken. Heel stom, want ik ging weer over mijn eigen grens heen. Tijdens de afspraak was ik vervolgens mentaal helemaal uitgeschakeld en reageerde op de automatische piloot. Vaak wist ik erna niet eens meer waar we het over hebben gehad. De dagen erna was ik dan vaak helemaal van de leg, mezelf verwijtend dat ik ook al geen goede vriendin was.

Toen ik na mijn verlof weer moest werken ging het mis. Ik had veel zin om weer te werken, want dan hoefde ik niet constant met mijn angsten bezig te zijn. Dacht ik.

Na een week voelde ik de moed al in mijn schoenen zakken. Doordat ik mijn (kleine beetje) energie volledig in mijn werk stopte, had ik geen energie voor thuis. Gevolg: Yara hoefde maar een kik te geven en de paniek sloeg toe. Daar kwam het slechte moeder gevoel weer. Back again.

Het voelde alsof ik constant in een vicieuze cirkel zat. Uiteindelijk besloot ik alles tegen mijn man te vertellen. Hoe somber ik was, hoe erg Yara mij triggerde, hoe leeg ik mij voelde en hoe bang ik inmiddels was geworden voor de meeste dagelijkse dingen. Hij schrok hier heel erg van en met hem heb ik toen veel gepraat. Uiteindelijk ben ik naar de huisarts gegaan. Toen ik daar zat (Yara lag lekker in haar maxi cosi te slapen), keek ik naar hem en zei: “Yara is aanwezig en ik hou echt wel van haar, maar verder doet zij mij niks. Ik zorg voor haar en meer voel ik niet.” Meer hoefde ik niet te zeggen. Ik kreeg meteen een verwijzing voor de psycholoog. Ook ben ik een paar dagen later met medicatie begonnen. Ik wilde weer gelukkig zijn. Ik wilde weer voelen.

Uiteindelijk ben ik, na het gesprek met de huisarts en voordat ik bij de psycholoog terechtkon, mentaal ingestort. Al mijn levensenergie was op. Het enige wat ik wilde doen was in mijn bed liggen, met de gordijnen dicht en dekens over mij heen. Als ik Yara hoorde huilen dan sloeg meteen alle paniek toe. Waar ik in mijn kraamtijd niet huilde, kon ik nu alleen nog maar huilen. Het was echt vreselijk en er was op dat moment geen licht aan het einde van de tunnel te zien.

Inmiddels zit ik in therapie en het gaat de goede kant op. Ik ben er nog lang niet en ik heb nog regelmatig (hevige) terugvallen. Helaas hoort dit erbij en ik kom er altijd weer iets sterker uit, maar de terugvallen zijn erg heftig. De depressie wint het gevecht op dat moment altijd weer van mij. Het is een ware sluipmoordenaar.

Ik ben mezelf compleet kwijtgeraakt door de depressie. Iedere dag is opnieuw een strijd om te overleven en een eindeloze zoektocht naar mezelf. Als ik nu naar foto’s van mijn kraamtijd kijk, zie ik een heel ander persoon. De persoon lijkt qua uiterlijk op mij maar de blik in mijn ogen is leeg. Mijn lichaamshouding straalt somberheid uit. Het is best confronterend om te zien, maar het helpt mij ook om door te gaan en ooit weer gelukkig te worden.

En ik weet zeker dat ik dit gaat gebeuren!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *