Maandag Mama-dag

Op maandag heb ik altijd mama-dag. Oftewel, lekker saampjes met Yara!

Ik kan me nog goed herinneren hoe ik dit ervaarde toen ik net weer begon met werken. De maandag moest de mooiste dag van de werkweek zijn, maar dit viel vies tegen. Sterker nog, ik keek op tegen de maandag.

Op de maandag moest ik namelijk weer fulltime moeder zijn. Yara op tijd haar flessen geven, genoeg laten slapen, voor de vorm ook nog even een blokje om buiten. Of zelfs naar de winkels. Soms moest ik noodgedwongen met haar het OV in. Op zondag begon de paniek al over hoe het maandag zou zijn. Zou ze een goede dag hebben? Kan ik dan met haar naar buiten? Of in de bus? Anders durf ik het niet. Het was één groot piekerfestival in mijn hoofd.

Als de dag dan aanbrak dan kon ik de klok erop gelijk zetten dat Yara inderdaad jengelig was. Can’t blame her, zij voelt mijn paniek en reageert daar op. Het werd op een gegeven moment zo erg dat ik serieus heb overwogen om op die maandag weer te gaan werken. Dan hoefde ik namelijk geen enkele dag alleen met haar te zijn. Ik zat toen echt in het diepste dal van mijn depressie.

Ik bleef mezelf ook maar dwingen om het moederschap leuk en makkelijk te vinden. Want zo hoort het toch?! Voor mij was dat op dat moment mijn grootste strijd. Want leuk vond ik het eerlijk gezegd niet. En makkelijk al helemaal niet!

Op de maandag ging ik dan toch vaak met lood in mijn schoenen naar de winkels. Want hè, je wilt toch een goede moeder zijn?! Ik zette mijn masker op en lachte vriendelijk naar voorbijgangers. Het is 10 minuten lopen, maar het leek een eeuwigheid. Constant keek ik in de kinderwagen of ze wakker was. Negen van de 10 keer was ze wakker en lag ze gewoon rustig om zich heen te kijken, maar voor mijn gevoel kon ze ieder moment in krijsen uitbarsten. Midden in die supermarkt, met een kassa-rij van hier tot Tokio en ik kon dan geen kant op. Dit scenario speelde ik de hele weg ernaartoe in mijn hoofd af. Het was een heerlijk ontspannen ritje…

Eenmaal aangekomen racete ik door die supermarkt, vergat de helft, knalde tegen iedereen aan en bleef ik lachen als een boer met kiespijn, om vervolgens triomfantelijk in die rij te gaan staan. Zo, gefixed. Ik stond daar wel met een hartslag van 110 en vreselijke buikpijn (waar ik uiteindelijk ook een angst voor ontwikkelde), maar het doel was bereikt. Nu kon ik weer snel naar huis om daar vervolgens mezelf en Yara op te sluiten zodat niemand haar kon horen huilen en mij dus geen slechte moeder kon vinden. Wat een ontspannen dag.

Nu ik dit schrijf en erover nadenk besef ik me pas hoe heftig dit voor mij was. Door al deze gedachtes had ik inmiddels pleinvrees ontwikkeld. Ik durfde echt niet meer door een mensenmassa heen, bang dat Yara de aandacht zou vestigen. Ik kreeg al hartkloppingen als ik eraan dacht.

Inmiddels zijn deze angsten al een heel stuk afgenomen, mede door mijn therapie en medicijnen. Ik moet je heel eerlijk zeggen dat mijn mama-dag nog echt niet is zoals ik hem zou willen, maar dat komt nog wel. Ik durf in ieder geval weer naar buiten met Yara. Ook durf ik in bepaalde trams en bussen, maar ik ben vaak toch niet op mijn gemak en stap dan een paar haltes eerder uit (wat mijn beweging wel ten goede komt! :-)). De supermarkt is nog steeds geen favoriete plek voor me, ook niet als ik zonder Yara ben. Ik raak gewoon gestresst van de mensen om mij heen en op de één of andere manier overprikkeld alles me. Zeker als ik de indeling niet ken en me dus rot zoek naar producten. Ik ben inmiddels een enthousiaste Picnic besteller geworden ;-).

Over een week vliegen mijn man, Yara en ik naar Griekenland. Onze eerste vakantie met zn drieën. Dit vind ik nog wel heel spannend, omdat ik ook vlieg-gerelateerde angsten heb. Maar ik heb er vertrouwen in dat ook dit goedkomt en een overwinning zal zijn. Uiteraard zal ik hier een blog over schrijven.

Voor nu kan ik in ieder geval een stuk meer genieten van mijn mama-dag. En dit is voor mij al een hele grote stap!

Hoe ervaren jullie een mama-dag? Moest het vertrouwen ook groeien? En wat doen jullie zoal op deze dag?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *