Het weg-rennen van mijn depressie

Mensen die mij persoonlijk kennen zullen zich een tijdje terug waarschijnlijk hebben verbaasd. Ik zeg namelijk altijd dat fitness mijn sport is en dat ik niet ben gemaakt om te hardlopen. Ooit, in een ver verleden, heb ik het echt wel geprobeerd, maar na drie minuten had ik al een hartslag van 170 en begon ik te hyperventileren. Niet echt mijn ding dus. Dacht ik.

Na mijn zwangerschap wilde ik mijn oude lichaam weer terug (wie niet) en begon weer met volle overtuiging aan de fitness. Ik kwam van een koude kermis thuis! Waar ik voorheen heerlijk ontspannen die spiertjes kon oppompen, vond ik er dit keer niks aan en kwam niet in het ritme. Ik ergerde me aan de (fitte) mensen om me heen en kon echt niet naar mezelf in de spiegels kijken. Gevolg: ik ging niet meer en ben, tot op de dag van vandaag, benoemd als hoofdsponsor van mijn sportschool.

Toen mijn depressie een dieptepunt had bereikt ging ik op zoek naar alles wat mij maar kon helpen. Mijn lieve schoonzus is fanatiek hardloper en tevens runningtherapeut. Ik stuurde haar een berichtje en kon die week meteen starten.

Met lichte angst zocht ik mijn oude hardloopschoenen weer op en hees me in mijn ietwat onwennige sportkleding. Het was ook nog eens steenkoud en ik wist niet zo goed wat me te wachten stond. Let’s go…

Mijn schoonzus wist me vanaf het begin al goed te triggeren en mijn conditie viel me alles mee. Tijdens het rennen hijgde ik wel als een paard, maar hyperventileren deed ik niet (lang leve de ademhalingsoefeningen van de zwangerschapsyoga!). Aan het einde van de run voelde ik me echt goed en had meer energie. Dat had ik niet zien aankomen. Mijn liefde voor hardlopen was geboren!

Inmiddels train ik voor de 5km die ik, samen met mijn schoonzus, op 10 juni ga rennen. Een paar weken terug heb ik hem in 37:35 min gelopen. Wat een overwinning! Het gaat niet zonder slag of stoot, want mijn bekken zijn nog wat instabiel door de zwangerschap. Gelukkig heb ik een lieve fysiotherapeute met magische handen en kan ik rustig door blijven trainen! 🙂

Tijdens een hardlooprondje kom ik helemaal tot rust. Aan het einde van de run heb ik vaak mijn grootste wereldproblemen opgelost (lees: wat we die avond gaan eten bijvoorbeeld). Er ontstaat ruimte in mijn hoofd en het geeft me zelfvertrouwen. Constant ben ik me bewust van mijn ademhaling en hartslag en dit geeft een soort verbonden gevoel met mijn lichaam. Dit klinkt misschien zweverig, maar als je depressief bent dan ben je vaak die verbondenheid kwijt. Je zit veel meer in je hoofd en dat hoofd kan je echt breken. Door even uit mijn hoofd te gaan en alles in mijn lichaam te ervaren, krijg ik letterlijk weer lucht. Als ik het tijdens het lopen even zwaar heb dan denk ik vaak aan de vorige trainingen en hoe ver ik al ben gekomen. En ooit is dit rondje ook weer voorbij en heb ik het toch maar weer gedaan!

Onderweg kom ik vaak andere hardlopers tegen en ondanks dat we allebei in ons eigen wereldje zitten, glimlachen we kort naar elkaar. Ook dit zegt voor mij al genoeg. Als ik me slecht voel sluit ik mij sociaal namelijk helemaal af. Een vreemde op straat aankijken is dan al teveel. Door het rennen kan ik mezelf weer openstellen voor contact en kom ik langzaam uit mijn geïsoleerde bunker.

Ook mentaal is het een mooie uitdaging. Het gebeurt zovaak dat iemand mij inhaalt en ik diegene dan steeds kleiner zie worden. Vaak maakte ik mezelf dan meteen wijs dat ik langzaam was en dat ik harder mijn best moest doen (moeten, moeten…). Maar ik heb in al die rondjes wel geleerd dat mijn eigen tempo oké is. En inmiddels loop ik gemiddeld een kleine 8,5 km/u, terwijl ik begon op 6,5 km/u!

Doordat ik niet te hard van stapel loop hou ik het vol en blijf ik het leuk vinden. Meestal kijk ik uit naar de dagen dat ik weer mag rennen. T.z.t. wil ik mijn fitness wel weer oppakken, want sterke spieren zijn voor mijn hypermobiele lichaam heel belangrijk, maar voor nu is dit goed. Ik blijf gewoon nog even hoofdsponsor van de club!

Ik ben zo blij dat ik het hardlopen heb ontdekt. Ik heb even tijd voor mezelf, mijn lichaam wordt weer fit en mijn hoofd komt tot rust. En het geeft me uiteraard weer een onderwerp om over te schrijven. Ik kan wel zeggen dat ik mijn depressie langzamerhand aan het weg-rennen ben! 🙂

Wat helpt jullie om jullie hoofd leeg te maken? Is dit sport of bijvoorbeeld iets anders?

2 thoughts on “Het weg-rennen van mijn depressie

  1. Fijn dat rennen je zo goed doet en superknap die 8.5 km per uur? Vooral knap dat je kunt denken “deze snelheid past bij mij, laat die anderen maar harder gaan”
    Uit ervaring weet ik hoe trots je inderdaad kunt zijn als je het toch gedaan hebt terwijl je denkt dat je het niet kunt. Top! Houd vol meid!

  2. Ik ervaar het hardlopen (en lopen/hiken) ook zo, geeft zóveel rust in mijn hoofd en zorgt dat ik de verbinding met mijn lichaam blijf behouden.. Als je op bezoek komt gaan we een paar gave hikes doen ?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *