Happiness is a way of travel, not a destination

Het is ongeveer een jaar geleden dat ik mijn eigenwijze mamablog begon. Op dat moment had ik rock bottom bereikt en was ik langzaamaan terug aan het klimmen naar boven.

Het schrijven hielp mij ontzettend om die kleine stapjes naar boven te maken. Telkens als ik weer een klein stapje terug moest zetten pakte ik mijn blog erbij en begon te typen. Nu ik het allemaal teruglees kijk ik er met gemengde gevoelens naar.

Aan de ene kant voel ik veel verdriet. De depressie zorgde ervoor dat ik compleet lamgeslagen was en eigenlijk niet normaal kon functioneren als moeder en als persoon.
Aan de andere kant voel ik me trots. Trots dat ik uiteindelijk mijn gevoel op papier kon zetten, dit kon delen met anderen en daardoor stapje voor stapje weer omhoog kon klimmen.

Als je me nu zou vragen hoe ik me precies voelde toen ik in het diepste dal zat, kan ik het bijna niet (meer) uitleggen. Ergens zit het gevoel nog opgeslagen in een piepklein hokje van mijn hart, maar dit hokje voelt afgesloten van de rest. Er zitten dikke muren omheen en af en toe kan er een roestig raampje open, maar dit gebeurt zelden tot nooit. Zou dit een beschermingsmechanisme zijn? Geen idee. Ik laat het hokje er lekker zijn zoals het is. Er is inmiddels ruimte genoeg in mijn hart!

Want ook dat is iets wat ik heb geleerd van de depressie: het is goed zoals het is. Hoe vaak ik mezelf wel niet heb veroordeeld hoe slecht ik was als ik van een zelfontwikkelde norm in mijn hoofd afweek. Constant draaiden mijn hersenen overuren en werden er zelfdestructieve stempels uitgedeeld. Nu ik erover nadenk voelt het echt heel onnatuurlijk en niet oké. Toentertijd wist ik niet beter en voelde dit heel normaal. Eigenlijk was ik in die periode alleen nog maar in gesprek met mijzelf. Het was een echte haat-liefde verhouding. Ik blijf het bewonderenswaardig vinden hoe het menselijk brein werkt en hoe ik mezelf ongegeneerd de grond in trapte.

Op dit moment gaat het goed. Mijn glas is absoluut weer halfvol en iedere dag heb ik een moment waarop ik voel dat ik oprecht zin heb in de dag. Ik heb nog steeds veel behoefte aan het ontwikkelen van mijzelf en het luisteren naar mijn gevoel. Bijna heel mijn leven lang heb ik gedacht dat gelukkig zijn een eindbestemming is. Ik deed er dan ook alles aan om die eindbestemming te bereiken.

Afgelopen jaar ben ik er achter gekomen dat gelukkig zijn een manier van reizen is en geen eindbestemming. Toen ik dat doorkreeg vielen de spreekwoordelijke kwartjes en kon ik die eindbestemming (eindelijk!) loslaten. Wat een rust geeft het om te weten dat je je niet hoeft te ‘haasten’ naar die onbereikbare eindbestemming. Ik was er eigenlijk al.

Genieten van de kleine dingen in het leven klinkt als een cliché. Ik wist eigenlijk nooit wat er precies mee werd bedoeld en bestempelde het als ietwat zweverige taal. Pas nu, nu ik het juiste pad en vervoermiddel heb gevonden om mijn reis te vervolgen, zweef ik lekker mee op die woorden en deel deze wijsheid graag met anderen. Iedereen verdient het namelijk om deze mooie reis voor zichzelf te maken.

Geniet, leef, ervaar (en schrijf :-))
Het leven is immers al kort genoeg.

Tot snel!

 

 

6 thoughts on “Happiness is a way of travel, not a destination

  1. Wat leuk om weer eens een blog te lezen van je schat. Ik ben trots op jou en ben blij dat ik samen met jou dit leven mag leiden. Ik hou van jou! Kus van Yara en mij!

  2. Heel mooi Irina en wat fijn dat het zo goed met je gaat lekker genieten van alles om je heen dat verdien je ik wens je dan ook alle geluk en liefde.
    Dikke kus en knuf 😘😘

  3. Trots op jou zoals je het hebt gedaan. Respect dat je jezelf op en hebt kunnen stellen en te luisteren en vooral te voelen wat er was en is. Je hebt laten zien dat eigenwijs zijn en je eigen wijsheid gebruiken je ver kan brengen. Je hebt een pracht plekje op deze wereld ingenomen en ik geniet er van daar regelmatig van te mogen genieten! xxx

  4. Mooi om te lezen dat de reis het geluk is en niet de bestemming . En zo blij dat ik (wij) mee mogen reizen met jou. Wij leren weer zoveel van jou!
    En meid wat kan je toch mooi schrijven! Trots op je. 😘😘

  5. Wat heb je dat weer mooi opgeschreven wijffie. Ik ben super trots op jou hoe jij in het leven staat nu. Je komt voor jezelf op maar houdt zeker rekening met de mensen om je heen. Jij bent mijn kanjer en ik hou van jou. XX

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *