De weg naar verwoesting

Duizenden bomen staan om me heen
Al hun takken dansen op en neer.

Het geluid van de takken is oorverdovend
Het lijkt alleen maar harder te worden
Er ontstaat volledige ruis in mijn hoofd.

Vluchtig zoek ik een uitweg tussen de bomen
Ik wil wegrennen van dit vreselijke geluid
Mijn lichaam is verstijfd en mijn ogen branden
Ik kan niet weg
De bomen staan het niet toe.

Ondertussen wordt de ruis in mijn hoofd ondragelijk
Het voelt alsof iedere hersencel langzaam wordt verwoest
Ik kan niet meer ademen
Niet meer nadenken
Niet meer functioneren.

Uiteindelijk wordt het me teveel en ik breek
Het voelt alsof ik van binnen explodeer
Als een bom die de grond inslaat
Als een vulkaan die uitbarst.

Ik weet dat ik mijn aandacht naar de explosie moet brengen
Het vuur moet blussen om de schade te beperken
Ik probeer me daarop te focussen.

De bomen beginnen te protesteren
Het geluid van de takken wordt nog intenser
Ik kan het niet negeren
Bang dat de bomen zich onbelangrijk voelen
Bang dat ze nog kwader worden.

De explosie van binnen wordt steeds heftiger
Ik voel een teleurstelling maar druk het gevoel weg
Eerst de bomen laten zien dat ik naar ze luister
Ook al kan ik het eigenlijk niet meer aan.

Na een tijdje wordt het eindelijk stil
De bomen komen tot rust
De explosies zijn voorbij.

Ik probeer me te beseffen wat er zojuist is gebeurd
De bomen zien er rustig en kalm uit
Ze lijken tevreden.

Van binnen is het één groot oorlogsgebied
Alles staat in brand
Alles is verwoest
Alles is omringd met verdriet.

En dan pas besef ik het me
De prikkels waren teveel
De ruis zorgde voor kortsluiting.

Van binnen verwoestte het me
Maar ik liet het toe
Plaatste mijzelf op de tweede plek
Durfde mijn grens niet aan te geven.

Bang om voor mezelf te kiezen
Bang om afgewezen te worden.


Afgelopen zaterdag ging ik naar een festival met een goede vriend van me. Met hem ga ik al jaren naar festivals en we hebben aardig wat feestjes meegemaakt. Ik keek er dan ook heel erg naar uit om weer, voor het eerst sinds mijn zwangerschap, lekker een dagje los te gaan. Ik vermaakte me immers altijd op zo een groot feest, dacht ik.

Onderweg ernaartoe voelde ik me al wat gespannen. Ik kon het gevoel alleen niet plaatsen en dacht dat het moeheid was. Toen we eenmaal in de mensenmassa op het festival stonden begon ik me onprettig te voelen. Bijna iedereen om me heen was onder invloed en dit was duidelijk te merken. Ik wist van tevoren dat dit zo zou zijn en ik heb er nooit last van gehad. Opeens leek het alsof ik al ik al die energieën binnen kreeg. Ik voelde me onder invloed raken en ging zelfs twijfelen of ik zelf niet iets had ingenomen! Dit had ik in al die jaren nog nooit meegemaakt en ik werd er op dat moment echt door overvallen.

De muziek, het weer, de sfeer, alles was leuk. Maar ik kon wel huilen. Overal waar we naartoe gingen veranderde de energie om me heen en voelde ik dit. Het overprikkelde me heel erg en kon niet genieten. Ik werd er echt verdrietig van. En niet eens zozeer omdat ik daar op dát moment was, maar dat ik dit mezelf al die jaren heb aangedaan. Ik voelde me namelijk altijd gespannen op feesten en kon slecht tegen al die mensen om mij heen. Ik had altijd het idee dat ik daar niet thuishoorde. Maar ik negeerde het gevoel. Want ‘het hoort erbij en het moet leuk zijn. Je bent hier nu toch’. Nu werd ik keihard geconfronteerd met het gevoel wat er dus al die jaren al zat. Maar nu kwam het pas echt binnen.

Ik kwam er zaterdag dan ook achter dat grote evenementen niet mijn ding zijn. Sterker nog, zelfs een verjaardag is me meestal al te veel. Hoe heb ik al die feesten met ruim 60.000 man om me heen overleefd? Juist ja, in de robot-modus. Ik leefde niet voor mezelf, maar voor anderen. Wat anderen leuk vonden moest ik ook leuk vinden. Ik programmeerde de robot en ging maar door.

Een paar jaar geleden kwam ik erachter dat ik hoogsensitief ben. Sinds mijn depressie ben ik mij weer gaan verdiepen in deze interessante materie en ik herken nu nog meer van mezelf. Het is door mijn hoogsensitiviteit dus helemaal niet raar dat ik niet tegen al die prikkels kan. Ik zal er binnenkort een uitgebreide blog over schrijven.

Het bovenste stukje tekst heb ik geschreven naar aanleiding van afgelopen zaterdag. Ik kon nu weglopen van de prikkels en dat heb ik ook gedaan. Ik koos voor mezelf en stond er volledig achter. Maar het is de afgelopen jaren altijd zo geweest dat ik mezelf aanpaste aan de ander. Of aan de situatie. En dit zorgde voor vele verwoestingen.

De bovenste foto is gemaakt door mijn man toen ik 37 weken zwanger was van Yara. Hij is dol op fotograferen en dit was één van de eerste foto’s die hij maakte nadat wij deze camera kregen voor ons huwelijk. De foto past perfect bij mijn situatie van toen. De boom op de voorgrond, ik zelf wazig op de achtergrond. Nooit gedacht dat ik de foto ooit nog op deze manier zou gebruiken :-).

Gelukkig ben ik alle puin van de verwoestingen aan het opruimen en ben ik begonnen met het bouwen aan een nieuw begin. Geen bommen of vulkanen meer. Gewoon een rustig landschap met duidelijke (lands)grenzen.

Dat is wie ik ben en wie ik wil zijn! ♥

4 thoughts on “De weg naar verwoesting

  1. Weer mooi omschreven. Herken het ook. Weet van 1 van mijn groepstherapie dat ik helemaal uit de groep stapte en me daar heel fijn bij voelde.
    Weet ook dat het weer anders kan zijn. 😘😘

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *